Stadichoan glidet André fuort yn in dizige wolk en rekket de wrâld dy’t er sa goed koe fierder út byld.
Oantinkens fergean, fertroude gesichten ferdizenje.
Krampachtich besiket er grip op syn libben te krijen dat stadichoan útinoar liket te fallen sûnder dat er begrypt wêrom.
Syn ûnrêst en panyk reitsje net allinnich him, mar ek syn dochter Anne.
It stik sit fol werkenbere situaasjes dy’t net allinnich sear dogge, mar tagelyk ek bûtengewoan komysk binne.